بوی خوش بهشت از کنار آن آبگیر،

 یعنی غدیر عرشیان و بهشتیان،

 جان ها را می نوازد این چه بوی خوشی است که حتی

پس از عبور صدها سال هنوز فضای جان مشتاقان را می نوازد.
غدیر تکرار اولین است در کلام آخرین،

 همان کلام نورانی که در اولین پیام،

 علی را به برادری و وصایت خواند و در غدیر،

 اعلام ولایت و امامت او را فرمود.
مهر بی مثال از آفتاب، نورانی تر و گرما بخش تر،

 صبحگاهان به اشارت او سر از خواب بر می دارد.

ستارگان آسمان نیز وامدار نیم نگاه اویند و ما هم جرعه نوش جام ولای آن بزرگ،

 آن عزیز، آن مهربان تر از پدر، آن جاری از باران و آن خوب تر از پاکی که:
شرف، بازوت گیرد تا بخیزد
محبت، آب بر دست تو ریزد
چه گویم مهربانی مادر توست
نگاه راستی در جست و جویت
و ما چه گوییم تو ای مهربان مولای کریم،

 که پایمردانه بر زبر کائنات ایستاده ای و زمین و هر آنچه در آنست در مشت تو و زمان،

 رشته آویخته از سرانگشت تو.

 ورود عظیم تاریخ جویباری که خیزاب امواجش از قوزک پایت در نمی گذرد.
و ما با کدامین زبان و احساس تو را روایت کنیم تو ای که پیامبر در شانت فرموده است:

..... و زمانی که کارد دیگر به اراده ی ابراهیم نبود، ابراهیم نگران شد ،

خدایا نکند قربانی مرا قبول نکردی !

و اسماعیل در کشاکش ،

خدایا نکند از چشمت افتاده ام !

و انگاه سخنانی نهانی میان خدا و ابراهیم اش رد و بدل می شود :

ــ ابراهیم! محبوب ترینم را می شناسی ؟

ــ آری ! خدایا محمد (ص) خاتم پیامبران.

ــ فرزند تو عزیز تر است یا فرزند آن عزیزترین ؟

ــ فرزند او ، بی هیچ شک .

ــ اگر اسماعیل تو قربانی می شد ،

فقط نشان صدق و خلوص تو و پسرت بود و

این نشان را به تو بارها و بارها عطا کردیم اما ما مقصودی دیگر داشتیم.

اسماعیلت باید بماند تا از نسل او آن محبوب ترین بندگانم بیاید

و آنگاه او عزیزترینش را قربانی خواهد کرد.

و با آن قربانی است که جهان به عشق زنده خواهد شد...

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنـــــهایی من بزرگ است 

من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنها ترم

و خاصیت عشق اینست

کسی نیست

بیا

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی ست

که در انتهای صمیمیت وعشــــــق می روید

بیا

ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

بیا

آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا

با من بیکس تنها شده بمان

بیا

..........

امشب بغض تنهایی من دوباره می شکند

چشمانم بس که باریده تحمل دوری مهتاب را ندارد

آخ که چه قدر تنهام!

دل بیچاره ام بس که سنگ صبورم بوده خرد شده

و انگشتانم بس که برای تو نوشته ...

 (کاش هیچ وقت بهم یاد نمی دادی که برات فقط بنویسم )

خسته رو به روی آینه نشستم...

آیا این منم؟

شکسته ...تنها ...دلتنگ

تو با من چه کرده ای؟

ببار باران

که تنها ماورای من

سایه چتری است  از جنس آغوشت

غمم را خواهد شست

سایه ات پر بار است

ببار

من لبریز از آغوش بارانم

کاش علی را آن گونه که بود می دانستیم

(نه تنهایی که پناه به چاه می آورد)

کاش قرآن را به دل می گرفتیم نه به سر

کاش غذای یتیمان را نمی بریدیم...(وصلش پیشکش)

کاش نام علی را کار نمی دانستیم و لباسش را ابزار نمی کردیم

کاش تمام علی را می دیدیم نه تنها امر به معروف و نهی از منکرش را

(که اگر آن را هم درست می دیدیم امر به منکر نمی کردیم و نهی از معروف)

کاش یک بار هم علی را عاشق زهرا می نامیدیم به جای شوالیه ای قدرتمند

کاش شب قدر را هر شب می کردیم و کاش ...

سلام بر ماهی كه روزها بر آن فخر نفروشند و سرافرازی نكنند;

 ماه سرافرازی روح و خاكساری تن،

 ماه دست های خواهش بر آستان نیایش .
روضه رمضان،

 بهار جانهاست و طراوت ایمانها.

 دل از عطش دیدار بی تاب است و جان از چشمه سار نیایش،

سیراب.

 دست ها پیچك سبز دعاست و چشمها چشمه شوق.
رمضان،

روح سبز پرهیزگاری است

 و دست دوست بر شانه های عاشق روزه داران است.
روزه،

 شكر است و ذكر، و رمضان دعا و دعوت است و روح و رحمت;

 «ماهی كه آغازش مهر، میانه اش آمرزش و پایانش رهایی از آتش است».
الهی!

مهربانی كن بر ما كه خواستاران صادق توییم و از در عنایت و احسان درآ.

در فاصله بین دو مرگ مانده ام،

 در معکوس يك چراغ

مرا صدا بزن ماه من،

 مگذار بر قامتم تاريكي بافته شود،

رقص مرگ را ببین،

 چه عاشقانه جان میدهم در پاي عطش

 يك قطره شبنم در سینه برگ ساخته خسته من،

 گواه يك اشتیاق است اشتیاقی براي

 ایستادن،

 ماندن،

 سايه انداختن وای كه چقدر دوست دارم سايه ای برسر

 يك خسته باشم ولی بدان كه بي ریشه نمي شود.

تو ریشه ام باش ولی من شنيده ام كه:

      ((درختان ایستاده میمیرند))     

مگر نمی دانی

در این حوالی که منم ،

زیباترین نام دختران را چه ارزان می فروشند.

مگر نمی دانی

حرمت بغض را چه آسان می شکنند ،

که حال چشمانم را نمی پرسی !

مرا به دست که سپرده ای

که باد هم

خاطر موهایم را آشفته نمی کند.

ببین

هنوز گرمند

دریاهایی که نئشه ی اشک های منند .

...

دیگر آب از سر چشمانم گذشته است .

نه بوی دریا مستم می کند

نه عطر اقاقی ، سحر

نه حتی فال حافظ ، دلخوشم .

فقط تمام برکه های سر ِ راهت را

گفته ام

بیقراری عکست را

به خواب های من آورند .

آخر خواب هم

با خیال حضور تو

سراغی از من میگیرد .